του Δρ Δημητρίου Κουτάντου – Εκπαιδευτικού, Διδάκτορα Ειδικής Αγωγής
«Πρώτα ερωτεύεσαι την Ανταρκτική, και μετά, σου σπάει την καρδιά» (Kim Stanley Robinson, 1998). Παρακάτω εκτός από το κείμενο μπορείτε να δείτε ένα φιλμ διάρκειας 55’ λεπτών με μονταρισμένα βίντεο και φωτογραφίες που τραβήξαμε στην Ανταρκτική και ένα φιλμ από τα Νησιά Φώκλαντ διάρκειας 15’ λεπτών. Η διαδρομή του ταξιδιού μας διάρκειας δυο εβδομάδων άρχισε από την Ουσουάγια (Ushuaia) της Αργεντινής, με πλοίο περάσαμε το Κέιπ Χορν (Cape Horn) και φτάσαμε στην Χερσόνησο της Ανταρκτικής όπου επισκεφτήκαμε το Ντιέγκο Ραμίρεζ (Diego Ramirez), το Λιμάνι Λοκρόι (Port Lockroy), τον Όρμο της Μαργαρίτας (Marguerite Bay), αποβιβαστήκαμε στον Χιλιανό Επιστημονικό Σταθμό Gonzales Videla, είδαμε το Νησί της Εξαπάτησης (Deception Island) και αποβιβαστήκαμε στον Πολωνέζικο Επιστημονικό Σταθμό Arctowksi (βλ. Χάρτες μέσα στο φιλμ).
Why Low Deposit Gambling Became Mainstream in New Zealand, Per 10DollarDepositCasinos
New Zealand’s online gambling market has undergone a quiet but significant transformation over the past decade. Where once the barrier to entry for casino play was measured in hundreds of dollars — between account verification requirements, minimum deposit thresholds, and wagering prerequisites — a growing segment of the market has shifted toward low-deposit models that allow players to begin with as little as ten New Zealand dollars. This shift did not happen overnight, nor was it driven by a single factor. It emerged from a confluence of regulatory ambiguity, mobile technology adoption, consumer behaviour changes, and the competitive pressure of a global online gambling industry targeting New Zealand residents from offshore. Understanding why low-deposit gambling became mainstream in New Zealand requires looking at each of these forces in turn, and recognising how they reinforced one another over a period of years to reshape what players expect when they open an account at an online casino.
The Regulatory Landscape That Created the Conditions for Low-Deposit Growth
New Zealand’s gambling legislation has always occupied an unusual position. The Gambling Act 2003 is the primary piece of domestic legislation governing gambling, and it effectively prohibits operators from offering online casino services to New Zealand residents unless those services are run by the government itself. The result is that the New Zealand Lotteries Commission and TAB New Zealand hold a domestic monopoly on certain forms of legal, locally licensed gambling. However, the Act does not criminalise the act of placing a bet with an offshore operator, and it does not require offshore operators to hold a New Zealand licence in order to accept New Zealand players. This legal grey zone — sometimes described as a “player-permissive, operator-restrictive” model — meant that from the early 2000s onward, international operators could and did target New Zealand residents without meaningful regulatory interference.
This environment had a particular effect on deposit structures. Domestic operators, constrained by their government mandates and conservative financial frameworks, tended to operate with higher minimum transaction thresholds and more bureaucratic onboarding processes. Offshore operators, competing aggressively for a market they could access without a local licence, had every incentive to reduce friction at the point of entry. Lowering the minimum deposit was one of the most direct ways to do that. By 2015, a number of Malta Gaming Authority and UK Gambling Commission-licensed operators were already offering NZD 10 minimum deposits as a standard feature for New Zealand-facing products, not as a promotional gimmick but as a baseline account condition. The absence of a domestic licensing regime that would have imposed uniform minimum deposit standards left the market free to evolve according to competitive logic rather than regulatory prescription.
The Department of Internal Affairs, which administers the Gambling Act domestically, has periodically reviewed whether the legislation requires updating to address online gambling, but as of the mid-2020s no comprehensive reform has been enacted. A 2016 review acknowledged that offshore online gambling was widespread among New Zealand residents and that the existing framework provided limited consumer protection, but legislative change has been slow. This inertia has, paradoxically, continued to favour low-deposit operators, because without a domestic licensing requirement there is no authority setting a minimum deposit floor across the industry. Operators have been free to compete on accessibility, and lower deposits have become a standard feature of that competition.
Mobile Technology and Changing Consumer Expectations
The regulatory environment created the legal space for low-deposit gambling to flourish, but it was mobile technology that made it culturally normal. New Zealand has consistently ranked among the higher smartphone penetration markets in the Asia-Pacific region. By 2018, smartphone ownership among adults in New Zealand exceeded 80 percent, and mobile internet usage had overtaken desktop browsing for a range of consumer activities including entertainment, banking, and retail. Online casinos that had initially been designed for desktop play were rebuilding their platforms around mobile-first experiences, and this transition had direct consequences for how deposits were structured and marketed.
Mobile gambling introduced a new relationship between the player and their bankroll. On a desktop platform, the act of depositing money into a casino account felt like a deliberate, somewhat formal transaction — opening a browser, navigating to a cashier page, entering card details. On a mobile device, that same transaction could happen in seconds, integrated into an app or a mobile-optimised browser experience with saved payment credentials. This reduction in friction changed the psychology of depositing. Players who might have been reluctant to commit NZD 50 or NZD 100 to an unfamiliar platform were more willing to trial a service with NZD 10, particularly when the transaction felt as casual as any other in-app purchase. Operators recognised this and calibrated their minimum deposit thresholds accordingly.
Payment technology evolution reinforced this trend. The widespread adoption of digital wallets — particularly PayPal, Skrill, and Neteller — in the New Zealand market during the 2015 to 2020 period made small transactions more practical from an operator perspective. Processing a NZD 10 deposit via a traditional bank card carries proportionally high transaction costs, which historically discouraged operators from setting very low minimums. Digital wallets reduced per-transaction costs and also made instant deposits and withdrawals more feasible, removing another friction point that had previously made low-deposit accounts less attractive to operators. By the early 2020s, the combination of mobile interfaces and digital wallet infrastructure had made the NZD 10 deposit model economically viable at scale for offshore operators serving the New Zealand market.
Resources that track and compare low-minimum casino offerings for New Zealand players, such as http://10-dollar-deposit-casinos.com, reflect how systematised this segment of the market has become — the existence of dedicated comparison infrastructure is itself evidence that low-deposit gambling is no longer a niche curiosity but a mainstream product category with enough volume to support specialist analysis.
Demographic Shifts and the Normalisation of Micro-Transactions
Any analysis of why low-deposit gambling became mainstream in New Zealand needs to account for the demographic context in which it happened. The cohort of adults who came of gambling age between roughly 2010 and 2020 had grown up in a digital economy where micro-transactions were a standard feature of entertainment consumption. Mobile gaming, streaming services with tiered pricing, in-app purchases, and subscription models had all conditioned this generation to expect low entry points and granular spending control. The idea of depositing NZD 10 into a casino account and playing with that amount until it was gone — or grown — fit naturally into a mental model of entertainment spending that was already comfortable with small, frequent, discretionary transactions.
This is not merely speculative. Research into online gambling behaviour in comparable markets — particularly Australia, where the regulatory environment and demographic profile are similar — has consistently shown that younger adult gamblers prefer lower deposit thresholds and express stronger preferences for granular spending control. A 2019 study published in the Journal of Gambling Studies found that minimum deposit levels were among the top five factors influencing platform selection for online casino players aged 18 to 34. While equivalent New Zealand-specific data is harder to source given the offshore nature of most online casino provision, the demographic parallels between the two markets are close enough that the finding is informative.
The normalisation of micro-transactions also intersected with responsible gambling considerations in ways that were not always straightforward. On one hand, lower deposit minimums allowed players to engage with casino products without committing large sums, which could be seen as a harm-reduction feature — a player who deposits NZD 10 can only lose NZD 10 before needing to make a conscious decision to deposit again. On the other hand, the same low friction that made small deposits accessible also made repeated small deposits easier, and some harm-reduction researchers have argued that the ease of topping up a low-deposit account may contribute to session extension in ways that partially offset the protective effect of the low initial threshold. This debate has informed some of the discussion around potential New Zealand gambling reform, though it has not yet produced specific legislative action targeting deposit structures.
10DollarDepositCasinos and similar resources emerged partly in response to this demographic reality. When a significant portion of the target audience for online gambling actively seeks out low-minimum platforms as a preference rather than a compromise, it creates a market for curated information about which operators genuinely offer NZD 10 deposits versus which use the figure as a marketing headline while imposing higher minimums for bonus eligibility or withdrawal. The information gap between what operators advertise and what players actually experience at the cashier has been a persistent feature of this market segment, and specialist comparison resources have grown to address it.
Competitive Dynamics Among Offshore Operators and the Race to Accessibility
The offshore nature of New Zealand’s online casino market — a direct consequence of the regulatory framework described earlier — created a highly competitive environment among international operators. Without a domestic licensing regime to limit the number of operators legally permitted to serve New Zealand residents, the market was effectively open to any operator licensed in a recognised jurisdiction who chose to accept New Zealand players. By the mid-2010s, hundreds of operators were doing exactly that, and the competition for player acquisition had become intense. In this environment, minimum deposit thresholds became a competitive variable in the same way that bonus offers, game libraries, and software quality were competitive variables.
The economics of player acquisition in competitive online gambling markets are well documented. Customer acquisition costs — the amount an operator spends in marketing, bonuses, and promotional activity to bring a new depositing player onto the platform — have risen steadily as the market has matured and advertising channels have become more crowded. As acquisition costs rise, operators face pressure to convert a higher proportion of site visitors into depositing players, and to do so quickly. Lowering the minimum deposit is one of the most direct levers available for improving conversion rates. A player who arrives at a casino website and discovers they can begin playing with NZD 10 is statistically more likely to complete registration and make a first deposit than a player who faces a NZD 50 or NZD 100 minimum.
This dynamic accelerated between approximately 2016 and 2022 as the New Zealand market became increasingly attractive to offshore operators. New Zealand has relatively high household incomes by global standards, strong digital infrastructure, high English language proficiency, and a cultural familiarity with gambling through racing, sports betting, and Lotto. These factors made it a priority market for operators expanding their Asia-Pacific footprint. The competitive pressure to acquire New Zealand players pushed minimum deposits down, and what had once been a differentiating feature — the NZD 10 deposit — became a table-stakes expectation. By 2022, a significant proportion of offshore operators actively marketing to New Zealand residents offered NZD 10 as their standard minimum, with some having moved to NZD 5 minimums in an effort to maintain a differentiation advantage.
The bonus structure that typically accompanies low-deposit offers also evolved during this period. Early low-deposit promotions were often straightforward: deposit NZD 10, receive a matched bonus or a set of free spins. Over time, operators developed more sophisticated structures — tiered welcome packages where the NZD 10 deposit unlocked an initial bonus tranche, with subsequent deposits unlocking additional tranches — designed to both attract low-deposit players and encourage them to increase their deposit levels over time. This approach allowed operators to advertise a NZD 10 minimum while building a commercial model that anticipated higher average deposits from engaged players. 10DollarDepositCasinos has noted that understanding these tiered structures is essential for players evaluating low-deposit offers, because the headline NZD 10 figure does not always reflect the deposit level required to access the full promotional value.
The role of software providers in this evolution is also worth noting. The major B2B casino software companies — including Microgaming, NetEnt, Playtech, and later Pragmatic Play — developed game products during the 2015 to 2022 period that were specifically optimised for low-stakes play. Slot games with minimum bet sizes of NZD 0.10 or lower, table games with minimum bet thresholds of NZD 0.50, and live dealer products with entry-level tables at NZD 1 per hand all made it genuinely possible for a player to sustain meaningful play time on a NZD 10 bankroll. This was not always the case in the earlier era of online gambling, when game minimums were calibrated for higher-stakes play and a NZD 10 deposit might last only a handful of spins. The alignment between low deposit minimums and low game minimums created a coherent low-stakes gambling experience that was viable as a product category, not merely as a loss-leader acquisition strategy.
The mainstream status of low-deposit gambling in New Zealand today is the product of these intersecting forces working in the same direction over more than a decade. Regulatory ambiguity removed the constraints that might have kept deposit minimums higher. Mobile technology and payment infrastructure made small transactions economically and practically feasible. Demographic shifts created a consumer base that was predisposed to low-entry-point entertainment models. And competitive pressure among offshore operators accelerated the adoption of NZD 10 deposits from a differentiating feature to an industry standard. The result is a market in which low-deposit gambling is not a marginal option for players with limited budgets but a mainstream product category with its own ecosystem of operators, bonus structures, game configurations, and information resources — a category that reflects, as much as anything, the particular way New Zealand’s gambling market developed in the absence of comprehensive domestic online regulation.
Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς τα Νησιά Φώκλαντ και το Λιμάνι Στάνλεϋ (Port Stanley) για να δούμε από κοντά τους πιγκουίνους και τα άλμπατρος στο Νησί στο Δυτικό Σημείο (WestPoint Island). Ένα άκρως παιδαγωγικό ταξίδι! Η νέα σειρά Ταξίδι αρχίζει από αυτά τα συγκλονιστικά μέρη του πλανήτη μας.
Επικοινωνία: koutantosdimitri@hotmail.com
Η ΣΕΙΡΑ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Το Ταξίδι στην Ανταρκτική γράφτηκε αντί για πρόλογο για τη Σειρά που θα ακολουθήσει με τον τίτλο «Το Ταξίδι». Το Ταξίδι αποτελεί ένα εγχείρημα για το συγγραφέα, τους οικοδεσπότες και τους ίδιους τους αναγνώστες. Η μορφή που θα σας το παρουσιάσομε εξελίχτηκε σταδιακά. Στην αρχή ο τίτλος της σειράς ήταν «Πολιτισμός και Εκπαίδευση στον Κόσμο» και αφορούσε στη δημοσίευση σε μια εφημερίδα κάθε δέκα περίπου ημέρες, περίπου για δύο έτη, 47 συνεντεύξεων εκπαιδευτικών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι μιλούσαν για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση της χώρας τους. Στην συνέχεια ενδιαφέρθηκε ένας εκδοτικός οίκος για την έκδοση αυτών των συνεντεύξεων σε ένα βιβλίο με την προσθήκη κάποιων μελετών. Ωστόσο η παρούσα είναι η τελική, η πληρέστερη και η περισσότερο ενδιαφέρουσα μορφή της σειράς γιατί αποτελεί μια αλληλεπιδραστική πολυτροπική (multimodality) ανάγνωση των συνεντεύξεων και των κειμένων μαζί με τα βίντεο και τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτές τις χώρες και τα οποία θα μπορείτε να παρακολουθήσετε. Έτσι από το κείμενο και τα λόγια των συνεντευξιαζόμενων μπορείτε να μεταφερθείτε στην εικόνα, τον ήχο, την κίνηση, το χρώμα, τα ποτάμια, τους χορούς, τα σχολεία, τα παιδιά, τους ανθρώπους αυτών των χωρών από διάφορα μέρη του πλανήτη.
Η Σειρά συνιστά ένα πολιτισμικό και εκπαιδευτικό οδοιπορικό, περισσότερες από 100 χώρες και 47 συνεντεύξεις, με ανθρώπους από διάφορες φυλές και ηπείρους. Εκπαιδευτικοί, ακαδημαϊκοί, πολίτες του κόσμου θα μοιραστούν μαζί μας τα βιώματά τους, τις εμπειρίες τους, τις απόψεις τους, τις προσδοκίες τους για ένα κόσμο ειρηνικότερο. Μεθοδολογικά έγινε μια προσπάθεια να πάρω συνεντεύξεις από κάθε ήπειρο για πέντε έως εννέα διαφορετικές χώρες. Έτσι μας μίλησαν 12 συνάδελφοι από 8 διαφορετικές χώρες της Αμερικής, 14 από 9 χώρες της Ασίας, 6 από 5 χώρες της Αφρικής και 15 από 9 χώρες της Ευρώπης, συνολικά 47 συνεντεύξεις από 31 διαφορετικές χώρες. Στα επιπλέον θεματικά κείμενα ανά ήπειρο ή ευρύτερη περιοχή του πλανήτη π.χ. Νότια Αμερική, θα προστεθούν βίντεο και φωτογραφίες και από άλλες χώρες. Ευελπιστούμε ότι η σειρά θα προχωρήσει με μια ανάρτηση περίπου κάθε δέκα ημέρες.
Τα «εργαλεία», οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ημι-δομημένες μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις, το ταξίδι στη χώρα, η μελέτη των αρχείων-ντοκουμέντων από τις βιβλιοθήκες του Σάο Πάολο ως τις βιβλιοθήκες της Αγγλίας. Ενδιαφέρον υλικό αποτελεί η συλλογή δεκάδων χιλιάδων φωτογραφιών (και βίντεο) των πολιτισμικών και εκπαιδευτικών εκφράσεων αυτών των λαών και των σχολείων τους.
Μετά από το Ταξίδι στην Ανταρκτική, το οποίο έχει μια συμβολική σημασία, θα αναρτήσουμε μια πληρέστερη επιστημολογική και μεθοδολογική εισαγωγή για το όλο εγχείρημα. Από τη μεθεπόμενη εργασία κάθε παρουσίαση θα αφορά τη συνέντευξη από μία χώρα π.χ. τη Βραζιλία και θα περιλαμβάνει: (i) Αντί για εισαγωγή ένα ποίημα από αυτή την χώρα, (ii) τις απομαγνητοφωνημένες και επιμελημένες συνεντεύξεις (με τις φωτογραφίες) των εκπαιδευτικών της χώρας στις οποίες μιλούν για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση της χώρα τους και (iii) ενσωματωμένα μέσα στο κείμενο Φιλμ από μονταρισμένα βίντεο και φωτογραφίες που τράβηξα κατά την επίσκεψη ή τη διαμονή μου σε αυτή τη χώρα (ίσως και κάποια γείτονα χώρα).
Η Ανταρκτική
«Πρώτα ερωτεύεσαι την Ανταρκτική, και μετά, σου σπάει την καρδιά» (Kim Stanley Robinson, 1998). Η Ανταρκτική είναι ταυτόχρονα μια πραγματικότητα και ένα άπιαστο όνειρο. Είναι η πραγματικότητα που ερωτεύεσαι όταν είσαι εκεί, αλλά μετά του σπάει την καρδιά γιατί είναι ένα άπιαστο όνειρο που δεν μπορείς να το πάρεις μαζί σου, όσο βαθιά και αν το έχεις επιθυμήσει. Είναι ο κόσμος ο ανέπαφος, ο αγνός, ο αυθεντικός, ο αληθινός, ο φανερός, χωρίς την άμυνα και την κακοποίηση του πολιτισμού μας, της φύσης και μαζί του ανθρώπου. Είναι ένα καθαρό χαμόγελο, ένας ηθικός κόσμος: «Μια μέρα το παρελθόν μας θα μας αιφνιδιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του. Δε θα ‘χει αλλάξει εκείνο αλλά το μυαλό μας. Ένα ψήλωμα νοητό, που θα χρειαστεί να το ξανανεβούμε για να εκτιμήσουμε σωστά τις διαστάσεις των πραγμάτων γύρω μας… Τότε μόνον θα καθαρίσει το τοπίο, για να φανούν οι σταθερές που το συνέχουν. Οι άνθρωποι θα πάψουν να ‘ναι απλώς φορείς ηθών και εθίμων, και οι θάλασσες ανάμεσα στους άγριους βράχους θ’ αποκτήσουν την προέκταση την ηθική που θέλησε ο συγγραφέας, δοκιμάζοντας να συνθέσει τα φυσικά στοιχεία με τον τρόπο που θα το έκανε για ένα ιδεόγραμμα » (Ελύτης, 1995: 62).
Αυτόν τον ηθικό κόσμο που θα ήθελα να πλησιάσουμε περισσότερο στην εκπαίδευση, την παιδαγωγική, τη διδακτική, το σχολείο? μπορώ να τον δω στα μάτια, την κίνηση, το χαμόγελο ενός μικρού μικρού παιδιού. Ο κόσμος του παιδιού είναι περισσότερο ανοιχτός, άμεσος με τον κόσμο, αισθάνεται και βλέπει περισσότερα από τα δικά μας μάτια. Γι’ αυτό πιστεύω ο μεγάλος δημιουργός και ποιητής της εικόνας Αντρέι Ταρκόφσκι στην ταινία του Η Θυσία, βάζει ένα φτασμένο ενήλικα να ακολουθεί ακριβώς τα αχνάρια ενός μικρού παιδιού, να προσπαθεί να δει, να παίξει, να σκεφτεί όπως το παιδί και να ξαναμάθει τον κόσμο.
Συμβολικά λοιπόν το Ταξίδι στην Ανταρκτική είναι ένα ταξίδι στον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Στο φιλμ μπορείτε να δείτε εικόνες, κίνηση, φωνές αυτού του κόσμου ενώ παραθέτουμε με υπότιτλους κάποιες σκέψεις ανθρώπων με τους οποίους αισθάνθηκα συγγενής.
Το Βίωμα
Τα κείμενα της σειράς αφορούν τις απόψεις και τις εμπειρίες των συνεντευξιαζόμενων. Τα φιλμ και οι φωτογραφίες είναι από τις δικές μου εμπειρίες και ταξίδια στις χώρες τους. Είναι ένας τρόπος για την κατανόηση ενός πολιτισμού το άμεσο βίωμα (Πουρκός & Κατσαρού, 2011). Αν μάλιστα στα δύο άκρα μιας πολιτισμικής προσέγγισης είναι ο «εθνοκεντρισμός» και η «δια-πολιτισμικότητα» ενδιάμεσα αναδύονται η «ενημέρωση», η «κατανόηση», η «αποδοχή», ο «σεβασμός», η «εκτίμηση», η «αξία» και τελικά η «αλλαγή». Συχνά άλλωστε «το αληθινό ταξίδι ανακάλυψης δεν είναι να βλέπεις νέα μέρη αλλά να βλέπεις με νέα μάτια» (Hapgood & Fennes, 1997).
Το βίωμα ενός ταξιδιού ξεφεύγει από τον κοινωνικό μας ρόλο, ίσως ακουμπά βαθύτερες ατομικές ανάγκες και ερωτήματα. Ο Marcuse (1978) το τοποθετεί πολύ καλά: «Τα «πρόσωπα» ορίζονται από το «ρόλο» τους δηλαδή την τοποθέτηση τους και τη λειτουργία τους σε σχέση με το σύνολο στο οποίο ανήκουν. Αντίθετα τα άτομα μπορούν να αναπτύξουν λειτουργίες άσχετες προς την κοινωνική τους διάσταση, όπως το δείχνει η ανάπτυξη της φαντασίας ή το ένστικτο του θανάτου σ’ αυτά. Η πραγματικά ορθολογική λειτουργία του Λόγου θα αποσκοπούσε στην «ανύψωση της τέχνης του να ζούμε»…. Αν το τελικό αυτό αίτιο υλοποιούνταν και γινόταν πραγματικό, ο Λόγος της τεχνικής θα έφτανε σ’ ένα σύνολο όπου οι σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τον άνθρωπο κι ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, θα ήσαν ποιοτικά διαφορετικές» (σελ. 235).
Το Ταξίδι
Ταξίδι είναι να ανοίγεις δρόμο. Να βλέπεις μπροστά σου. Να βλέπεις το άγνωστο και να θέλεις να μπεις μέσα του. Να το δεις να το γνωρίσεις. Και από εκεί να δεις μπροστά σου ένα άλλο άγνωστο και να θέλεις να μπεις μέσα του να το γνωρίσεις και αυτό. Ο σκηνοθέτης AlainResnais στην ταινία του Χιροσίμα Αγάπη μου (1959) βάζει τους πρωταγωνιστές να λένε:
– «Γιατί ήθελες να τα δεις όλα στη Χιροσίμα;»
– «Αυτό με ενδιέφερε. Έχω τη δική μου ιδέα σχετικά με αυτό. Για παράδειγμα, κοιτάζοντας από κοντά τα πράγματα είναι κάτι που πρέπει να το μάθουμε. Που πρέπει να το μάθουμε».
Είναι φυσική η επιθυμία να κάνεις το επόμενο βήμα μπροστά, με θέληση. Να γνωρίσεις το άγνωστο, να το πιάσεις με τα αισθητήρια και το νου σου από πρώτο χέρι και ίσως με ένα χαμόγελο, γιατί τότε μας λέει Αντρέι Ταρκόφσκι (1987) στην ταινία του Νοσταλγία:«Αέρας είναι αυτό το ελαφρύ πράγμα…/ που κινείται γύρω/ από το κεφάλι σου…/ …και γίνεται πιο/ καθαρό όταν χαμογελάς».
Το ταξίδι είναι ο διάλογος του κόσμου όπως σημειώνει ο Κιουρτσάκης (2008: 118): «Γύρω από το «εγώ-εσύ» κάθε διαλόγου απλώνονται σε όλο και πλατύτερους ομόκεντρους τα «εμείς»: το «εμείς» κάθε γλώσσας, ιδωμένης όχι ως συστήματος σημείων, αλλά ως αέναου διυποκειμενικού διαλόγου και αέναης συλλογικής δημιουργίας? και πέρα από κάθε γλώσσα τα «εμείς» των άλλων ανθρώπινων γλωσσών, των λογοτεχνικών ειδών και παραδόσεων, των πολιτισμών, στον ακατάπαυτο διάλογο τους μέσα στο χρόνο». Η συνάντηση με τον άλλο σε ένα άλλο πολιτισμικό πλαίσιο προσφέρει τη διαλογική δυνατότητα για εκλέπτυνση και εμβάθυνση, για παράδειγμα, στο πολιτισμικό περιεχόμενο των κοινών λέξεων που χρησιμοποιούμε και οι οποίες σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη έχουν άλλο περιεχόμενο.
«Μη σας ξεγελούν οι λέξεις και τις μεταφράζεται ελληνικά», αλλού η λέξη«αρρώστια» σημαίνει να βλέπεις τα άκρα σου να πέφτουν και να μην ξέρεις καν ότι θα μπορούσες να θεραπευτείς, «φτώχεια» σημαίνει να πεθαίνει το παιδί σου από την πείνα, να σε κοιτάζει μέσα στα μάτια και να μην έχεις να του δώσεις ένα κομμάτι ψωμί, «εγκληματικότητα» σημαίνει η αυξημένη πιθανότητα να δεις καθημερινά το κενό της παγωμένης κάνης ενός όπλου με τα μάτια σου χωρίς να γνωρίζεις αν θα ζήσεις, να περπατάς και να κοιτάς συνεχώς πίσω από την πλάτη σου μήπως σε ακολουθούν για να σε ληστέψουν ή να αγοράζεις το ψωμί σου από το φούρνο και ο υπάλληλος για να προστατευτεί να σου το δίνει πίσω από κάγκελα ίδια με αυτά της φυλακής, «αδικία» σημαίνει λίγοι να έχουν αγροκτήματα στο μέγεθος ενός νησιού ενώ εκατομμύρια παραπήγματα «χτισμένα» με ξύλινους πασσάλους και πλαστικές σακούλες, φυσικά χωρίς νερό και ρεύμα, να κινδυνεύουν καθημερινά να παρασυρθούν από τη λάσπη της βροχής και να είσαι και εσύ μέσα σ’ αυτά, «βροχή» μπορεί να σημαίνει για τον ένα ομιλητή σταγόνες και για τον άλλο ομιλητή πλημμύρα. Είναι αστείο ορισμένες φορές για ένα τρίτο ομιλητή που έχει εμπειρία από δυο διαφορετικά πλαίσια να παρακολουθεί τη συζήτηση ανάμεσα σε δυο ομιλητές από αυτά τα δυο μέρη, οι δύο συνομιλητές φαίνεται ότι συμφωνούν ή διαφωνούν μεταξύ τους σύμφωνα με τις λέξεις όπως τις χρησιμοποιούν, αλλά που σύμφωνα με το βιωμένο περιεχόμενο των λέξεων όπως νοηματοδοτούνται στον τόπο του καθενός, η συζήτησή τους τελικά αφορά κάτι άλλο. Η επικοινωνία σε κάθε συνάντηση είναι ανοιχτή αλλά η άμεση εμπειρία διεισδύει, αισθάνεται, βλέπει» (Κουτάντος, 2011: 12).
Γι’ αυτό ο Κιουρτσάκης (2008: 116) παραθέτοντας και σχολιάζοντας τον Bakhtin σημειώνει «το πολιτισμικό γεγονός βιώνεται με τη μεγαλύτερη ένταση και παραγωγικότητα όχι στο εσωτερικό κάποιων περιοχών (…), αλλά εκεί που περνάει το σύνορο ανάμεσα (τους)». Ιδέα που διατρέχει όλο το μπαχτινικό έργο: τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή του πνεύματος – ή, πιο θεμελιακά, στη ζωή – διαδραματίζονται πάντα σε κάποιο σύνορο: σύνορο ανάμεσα σε δύο συνειδήσεις, δύο υποκείμενα, δύο γλώσσες, δύο πολιτισμούς, δύο σώματα».
Αυτή ίσως είναι και η βαθύτερη έννοια ενός ταξιδιού, όπως αναδύεται και από τα λόγια του Levi-Strauss στο βιβλίο του για τις φυλές της Βραζιλίας με τίτλο «Θλιβεροί Τροπικοί» (1979): «Κάθε ταξίδι του αποκαλύπτει και μια πρωτόγνωρη όσο και συναρπαστική όψη του άλλου, της ετερότητας… ένα ταξίδι εγγράφεται ταυτόχρονα στο χώρο, στο χρόνο και στην κοινωνική ιεραρχία» (σελ. 70). Και συνεχίζει: «Γνωρίζοντας όμως αυτές τις (άλλες) κοινωνίες περισσότερο αποκτούμε ένα μέσο για να αποκολληθούμε από τη δική μας, όχι γιατί αυτή είναι η μόνη ή η απόλυτα κακή, αλλά γιατί είναι η μόνη από την οποία πρέπει να απελευθερωθούμε. Κι αυτό θα γίνει μόνο μέσα από τις άλλες» (σελ. 353). «Το να αποσπάσαι, αυτό είναι μια δυνατότητα ζωτικής σημασίας για τη ζωή…» (σελ. 375).
Έτσι εκτός από την επαφή με τον άλλο, την αλλαγή στο χώρο υπάρχει η αλλαγή στο χρόνο και στην κοινωνική ιεραρχία : «Σήμερα διαφορετικές περιοχές του πλανήτη αναπνέουν άλλη χρονική ιστορικότητα, διαφορετικούς χρόνους. Έτσι για παράδειγμα σε ένα τελευταίο οδικό μου ταξίδι από την Κένυα έως την Νότια Αφρική, αισθάνθηκα ότι μπήκα στη μηχανή του χρόνου και στην κυριολεξία βρέθηκα πριν από τον 17ο-18ο αιώνα. Τι εννοώ, έξω από τους μεγάλους αστικούς οικισμούς, οι άνθρωποι ζουν ομαδικά, δεμένοι με τη γη, τα σπίτια τους είναι χτισμένα από κόκκινο χώμα και ξύλα, χωρίς ρεύμα, καλλιεργούν με ένα τσαπί-χειρωνακτικά για αυτοκατανάλωση ένα μικρό χωράφι, ζουν σε εκτεταμένες οικογένειες όπου τα μεσημέρια όλοι μαζί ξεκουράζονται κάτω από τον ίσκιο του μεγάλου δέντρου, ανταλλάσουν τα προϊόντα τους με το γείτονα, έχουν έντονες οικογενειακές και συλλογικές παραδόσεις, δεν υπάρχει τεχνολογία, ίσως παραδοσιακά, σε μεγάλο βαθμό, προτιμούν τον πρωτόγονο παρά το φιλοσοφικό μύθο, με άλλα λόγια πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ζουν σε συνθήκες και με σκέψη πριν από τη βιομηχανική επανάσταση, και εγώ ως επισκέπτης μπήκα μέσα σε αυτές τις προβιομηχανικές κοινωνίες, είδα πριν από το 18ο αιώνα, μπήκα στη μηχανή του χρόνου» (Κουτάντος, 2010).
Το ταξίδι στο δρόμο είναι και κούραση, είναι και κόπωση, είναι και ρίσκο (Cherry-Garrard, 1953). Ήταν κούραση όταν έμεινα 40 συνεχόμενες ώρες στο τρένο από το Νότιο στο Βόρειο Τμήμα της Ινδίας, ή 60 συνεχόμενες ώρες στο λεωφορείο από το Sao Paulo της Βραζιλίας στο Σαντιάγκο της Χιλής. Ήταν κόπωση όταν περπατούσα στην έρημο με σαράντα πέντε βαθμούς θερμοκρασία. Ήταν ρίσκο όταν είδα την παγωμένη κάνη ενός όπλου να με σημαδεύει από απόσταση λίγων μέτρων στο Καράκας της Βενεζουέλας και δεύτερη φορά στο Πορτ-ο-Πρενς (Port-au-Prince) της Αϊτής. Αλλά θέλω να συνεχίσω να επισκέπτομαι καινούργια μέρη. Εν συντομία, «Viajare multiplicar–se» δηλαδή «Ταξίδι είναι να πολλαπλασιάζεσαι» (De Assis, 2008: 16).
Η Πολυτροπικότητα
Η συνολική προσπάθεια αποτελεί μαζί με τα κείμενα μια πολυτροπική (multimodality) προσέγγιση μάθησης συνδυάζοντας περισσότερους από ένα σημειωτικούς τρόπους (modes) κατανόησης με κείμενο, φωτογραφία και βίντεο (Kress & van Leeuwen, 1996, 2001? van Leeuwen, 1999) και μια πολυγραμματική (multiliteracy) ανάγνωση και επικοινωνία με εικονιστικά και γραπτά στοιχεία (Χατζησαββίδης, 2003α, 2003β, 2011). Η πολυτροπικότητα αποτελεί τη φυσική συνέχεια του σύγχρονου κόσμου στην εκπαίδευση μετά από τον μεταπολεμικό αλφαβητισμό και τον αναδυόμενο γραμματισμό μεταγενέστερα.
Η Χοντολίδου (1999) παρατηρεί ότι στο σχολείο αντικείμενο μελέτης αποτελεί μόνο το γλωσσικό σημειωτικό σύστημα και τα άλλα στοιχεία όπως οι εικόνες είναι συμπληρωματικά ως προς το κείμενο. Ο γραπτός λόγος είναι το «πραγματικό θέμα» και ό,τι άλλο υπάρχει στο βιβλίο φωτογραφίες, χάρτες, σχεδιαγράμματα κ.τ.λ., χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν το περιεχόμενο του γραπτού κειμένου. Ωστόσο η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη αμφισβητεί την κυριαρχία του γραπτού λόγου. Τα ψηφιακά δεδομένα των φωτογραφικών μηχανών, των ατομικών συσκευών βίντεο, του διαδικτύου, των προσωπικών ιστοσελίδων και ηλεκτρονικών ταχυδρομείων, τα ηλεκτρονικά βιβλία, ακόμη η τηλεόραση (και ιδιαίτερα η ιδιωτική τηλεόραση) και η διαφήμιση καταρρίπτουν την κυριαρχία του κλασικού γραπτού λόγου. Στην αύξηση του ενδιαφέροντός μας για τα άλλα σημειωτικά μέσα συνέβαλαν διάφοροι επιστημονικοί χώροι, όπως οι σύγχρονες θεωρίες της λογοτεχνίας, οι οποίες άλλαξαν την αντίληψή μας για το κείμενο, λογοτεχνικό και μη. Τα κείμενα σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι πολύσημα και δεν αποτελούν τη φυλακή ενός και μόνον νοήματος. Η πολυσημία είναι, εν μέρει, αποτέλεσμα και της πολυτροπικότητας του κειμένου. Ως κείμενο σήμερα η γλωσσολογία, οι θεωρίες της λογοτεχνίας αλλά και η εκπαιδευτική γλωσσολογία θεωρούν μία σύνθετη ποικιλία κοινωνικών καταστάσεων ή συμβάντων: γραπτά κείμενα και αφίσες, βίντεο και κινηματογραφικές ταινίες, σχολικά μαθήματα και πολιτικοί λόγοι, θεατρικές παραστάσεις κ.ά.
Όταν θέλουμε να μελετήσουμε ένα κείμενο, δεν εστιάζουμε μόνον στα γλωσσικά του στοιχεία αλλά εξίσου και στα μη-γλωσσικά. Εδώ ακριβώς η έννοια της πολυτροπικότητας χρησιμοποιείται για να αναγνωρίσουμε ότι τα μηνύματα ενός κειμένου (λ.χ. σε σχολικό βιβλίο ή σε κινηματογραφική ταινία) δομούνται με τη γλώσσα (γραπτή και προφορική), την εικόνα, τις κιναισθητικές πράξεις (χειρονομίες, κινήσεις, πόζες, χειρισμός αντικειμένων) κλπ. Κάθε κείμενο, λοιπόν, σύμφωνα με τη θεωρία της πολυτροπικότητας είναι ένα πολλαπλό σύστημα τρόπων. Οι εισηγητές του όρου της πολυτροπικότητας Kress & van Leeuwen (1996) θεωρούν την πολυτροπικότητα όχι ένα επιπλέον στοιχείο που πρέπει να επισυναφθεί στην ανάλυση της επικοινωνίας, αλλά ως ουσιαστική και θεμελιώδη παράμετρο κάθε κειμένου. Το σχολείο οφείλει να ανοίξει τους ορίζοντές του στη συστηματική πλέον διδασκαλία και ανάλυση των πολυτροπικών κειμένων, προετοιμάζοντας έτσι τους/τις μαθητές/τριες του να κατανοούν την πληθώρα των πολυτροπικών κειμένων που τους περιβάλλει (Tύπος, τηλεόραση, βιντεοκλίπ, διαδίκτυο κλπ).
Ένα βήμα παραπέρα συνιστά η κατασκευή, η λήψη, η δημιουργία ενός πολυτροπικού κειμένου από τους ίδιους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς. Το κάδρο, η εικόνα, το κείμενο κατασκευάζονται όχι σύμφωνα μόνο με αυτά που βλέπουμε αλλά και σύμφωνα με αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Αν για παράδειγμα οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι στη θάλασσα βρίσκονταν ο Ποσειδώνας με την τρίαινά του, φυσικά αυτό επηρέαζε τη ζωή τους και τα ταξίδια τους και αντανακλούσε όχι μόνο σε αυτό που έβλεπαν τα μάτια τους αλλά και σε αυτό που ήδη είχαν στο νου τους. Αν μέχρι το Μεσαίωνα οι άνθρωποι πίστευαν ότι η γη βρίσκονταν στο κέντρο του ορισμένου ηλιακού μας συστήματος αυτό προδιέγραφε ένα ρόλο για τον άνθρωπο, το θεό κτλ. Αυτό μας δείχνει και η ανασκόπηση της ιστορίας της τέχνης: «Συνειδητοποιήσαμε προοδευτικά, από εκείνο τον καιρό, πως δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε με τομή καθαρή εκείνο που βλέπουμε από κείνο που ξέρουμε. Κάποιος που γεννήθηκε τυφλός και που ανακτά αργότερα την όραση του, πρέπει να μάθει να βλέπει. Με λίγη αυτοπειθαρχία και παρατηρητικότητα μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε μόνοι μας πως εκείνο που «βλέπουμε», χρωματίζεται αμετάκλητα και διαμορφώνεται από τη γνώση (ή την ιδέα) εκείνου που βλέπουμε» (Gombrich, 1998: 562).
Βιβλιογραφία
Cherry-Garrard, A. (1953) The Worst Journey in the World. Dial Press.
De Assis, M. (2008) Contos de Machado de Assis, Volume 3 Filosofia. Rio de Janeiro: Record.
Gombrich, Ε. (1998) Το Χρονικό της Τέχνης. (μτφρ. Λ. Κασδαγλή). Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.
Hapgood, K. And Fennes, H. (1997) Intercultural Learning in the Classroom. London: the Federation of AFS Organizations in Europe.
Kress, G. & van Leeuwen, T. (1996) Reading Images. The Grammar of the Visual Design. London: Routledge.
Kress, G. & van Leeuwen, T. (2001) Multimodal Discourse. London: Arnold.
Levi-Strauss, C. (1979) Θλιβεροί Τροπικοί. (μτφρ. Β. Λούβρου). Αθήνα: Χατζηνικολή.
Marcuse, H. (1978) Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος, Β’ Έκδοση. (μτφρ. Μ. Λυκούδη). Αθήνα: Παπαζήση.
Stanley, K. R. (1998) Antarctica. New York: Bantam Books.
van Leeuwen, T. (1999) Speech, Music, Sound. London: Macmillan.
Ελύτης, Ο. (1995) Εν Λευκώ, Τέταρτη Έκδοση. Αθήνα: Ίκαρος.
Κιουρτσάκης, Γ. (2008) Μιχαήλ Μπαχτίν, η Φωνή που έρχεται: Από την Προσωπική Συνομιλία στον Διάλογο με τον Κόσμο. Στο Πουρκός, Μ. (επιμ.) (2008) Προοπτικές και Όρια της Διαλογικότητας στον Μιχαήλ Μπαχτίν, Τόμος 1. Κρήτη: Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Κουτάντος, Δ. (2010) Έκθεση Φωτογραφίας, Η Αφρικής μας 11.000 χιλιόμετρα οδικώς, Εφημερίδα Ρεθεμνιώτικα Νέα, Αρ. Φύλλου 10.388, σελ. 11. (www.rethnea.gr/news/index.php?mact=News,cntnt01,detail,0&cntnt01articleid=15196&cntnt01origid=15&cntnt01returnid=39).
Πουρκός, Μ. & Κατσαρού Ε. (επιμ.) (2011) Βίωμα, Μεταφορά και Πολυτροπικότητα. Εφαρμογές στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση, τη Μάθηση και τη Γνώση. Αθήνα: Νησίδες.
Ταρκόφσκι, Α. (1987) Σμιλεύοντας με το Χρόνο. Αθήνα: Νεφέλη.
Χατζησαββίδης, Σ. (2003α) H Διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας στο Πλαίσιο των Πολυγραμματισμών, Φιλόλογος 113, σ. 405-414.
Χατζησαββίδης, Σ. (2003β) Πολυγραμματισμοί και Διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας, Παιδαγωγική Σχολή Φλώρινας του Α.Π.Θ. Η γλώσσα και η διδασκαλία της. Αφιερωματικός τόμος. Φλώρινα: Βιβλιολογείον, σ. 189-196.
Χατζησαββίδης, Σ. (2011) Η πολυτροπικότητα στη σύγχρονη εγγράμματη κοινωνία ως προϊόν μεταφοράς του βιώματος: προς μια νέα μορφή λόγου. Στους Πουρκός, Μ. & Κατσαρού Ε. (επιμ.) (2011) Βίωμα, Μεταφορά και Πολυτροπικότητα. Εφαρμογές στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση, τη Μάθηση και τη Γνώση. Αθήνα: Νησίδες.
Χοντολίδου, Ε. (1999), Εισαγωγή στην Έννοια της Πολυτροπικότητας, Γλωσσικός Υπολογιστής, Περιοδική Έκδοση του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας για τη Γλώσσας και τη Γλωσσική Αγωγή, Θεσσαλονίκη, τόμος 1, τεύχος 1, 115-117.
Χρησιμοποιούμε cookie για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. Αποδέχεστε το cookie; ΑποδοχήΠερισσότερα
Ιδιωτικότητα & Cookies
Privacy Overview
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are as essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Σεπ 28 2012
ΣΕΙΡΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: 1-2. Ταξίδι στην Ανταρκτική και στα Νησιά Φώκλαντ
του Δρ Δημητρίου Κουτάντου – Εκπαιδευτικού, Διδάκτορα Ειδικής Αγωγής
Why Low Deposit Gambling Became Mainstream in New Zealand, Per 10DollarDepositCasinos
New Zealand’s online gambling market has undergone a quiet but significant transformation over the past decade. Where once the barrier to entry for casino play was measured in hundreds of dollars — between account verification requirements, minimum deposit thresholds, and wagering prerequisites — a growing segment of the market has shifted toward low-deposit models that allow players to begin with as little as ten New Zealand dollars. This shift did not happen overnight, nor was it driven by a single factor. It emerged from a confluence of regulatory ambiguity, mobile technology adoption, consumer behaviour changes, and the competitive pressure of a global online gambling industry targeting New Zealand residents from offshore. Understanding why low-deposit gambling became mainstream in New Zealand requires looking at each of these forces in turn, and recognising how they reinforced one another over a period of years to reshape what players expect when they open an account at an online casino.
The Regulatory Landscape That Created the Conditions for Low-Deposit Growth
New Zealand’s gambling legislation has always occupied an unusual position. The Gambling Act 2003 is the primary piece of domestic legislation governing gambling, and it effectively prohibits operators from offering online casino services to New Zealand residents unless those services are run by the government itself. The result is that the New Zealand Lotteries Commission and TAB New Zealand hold a domestic monopoly on certain forms of legal, locally licensed gambling. However, the Act does not criminalise the act of placing a bet with an offshore operator, and it does not require offshore operators to hold a New Zealand licence in order to accept New Zealand players. This legal grey zone — sometimes described as a “player-permissive, operator-restrictive” model — meant that from the early 2000s onward, international operators could and did target New Zealand residents without meaningful regulatory interference.
This environment had a particular effect on deposit structures. Domestic operators, constrained by their government mandates and conservative financial frameworks, tended to operate with higher minimum transaction thresholds and more bureaucratic onboarding processes. Offshore operators, competing aggressively for a market they could access without a local licence, had every incentive to reduce friction at the point of entry. Lowering the minimum deposit was one of the most direct ways to do that. By 2015, a number of Malta Gaming Authority and UK Gambling Commission-licensed operators were already offering NZD 10 minimum deposits as a standard feature for New Zealand-facing products, not as a promotional gimmick but as a baseline account condition. The absence of a domestic licensing regime that would have imposed uniform minimum deposit standards left the market free to evolve according to competitive logic rather than regulatory prescription.
The Department of Internal Affairs, which administers the Gambling Act domestically, has periodically reviewed whether the legislation requires updating to address online gambling, but as of the mid-2020s no comprehensive reform has been enacted. A 2016 review acknowledged that offshore online gambling was widespread among New Zealand residents and that the existing framework provided limited consumer protection, but legislative change has been slow. This inertia has, paradoxically, continued to favour low-deposit operators, because without a domestic licensing requirement there is no authority setting a minimum deposit floor across the industry. Operators have been free to compete on accessibility, and lower deposits have become a standard feature of that competition.
Mobile Technology and Changing Consumer Expectations
The regulatory environment created the legal space for low-deposit gambling to flourish, but it was mobile technology that made it culturally normal. New Zealand has consistently ranked among the higher smartphone penetration markets in the Asia-Pacific region. By 2018, smartphone ownership among adults in New Zealand exceeded 80 percent, and mobile internet usage had overtaken desktop browsing for a range of consumer activities including entertainment, banking, and retail. Online casinos that had initially been designed for desktop play were rebuilding their platforms around mobile-first experiences, and this transition had direct consequences for how deposits were structured and marketed.
Mobile gambling introduced a new relationship between the player and their bankroll. On a desktop platform, the act of depositing money into a casino account felt like a deliberate, somewhat formal transaction — opening a browser, navigating to a cashier page, entering card details. On a mobile device, that same transaction could happen in seconds, integrated into an app or a mobile-optimised browser experience with saved payment credentials. This reduction in friction changed the psychology of depositing. Players who might have been reluctant to commit NZD 50 or NZD 100 to an unfamiliar platform were more willing to trial a service with NZD 10, particularly when the transaction felt as casual as any other in-app purchase. Operators recognised this and calibrated their minimum deposit thresholds accordingly.
Payment technology evolution reinforced this trend. The widespread adoption of digital wallets — particularly PayPal, Skrill, and Neteller — in the New Zealand market during the 2015 to 2020 period made small transactions more practical from an operator perspective. Processing a NZD 10 deposit via a traditional bank card carries proportionally high transaction costs, which historically discouraged operators from setting very low minimums. Digital wallets reduced per-transaction costs and also made instant deposits and withdrawals more feasible, removing another friction point that had previously made low-deposit accounts less attractive to operators. By the early 2020s, the combination of mobile interfaces and digital wallet infrastructure had made the NZD 10 deposit model economically viable at scale for offshore operators serving the New Zealand market.
Resources that track and compare low-minimum casino offerings for New Zealand players, such as http://10-dollar-deposit-casinos.com, reflect how systematised this segment of the market has become — the existence of dedicated comparison infrastructure is itself evidence that low-deposit gambling is no longer a niche curiosity but a mainstream product category with enough volume to support specialist analysis.
Demographic Shifts and the Normalisation of Micro-Transactions
Any analysis of why low-deposit gambling became mainstream in New Zealand needs to account for the demographic context in which it happened. The cohort of adults who came of gambling age between roughly 2010 and 2020 had grown up in a digital economy where micro-transactions were a standard feature of entertainment consumption. Mobile gaming, streaming services with tiered pricing, in-app purchases, and subscription models had all conditioned this generation to expect low entry points and granular spending control. The idea of depositing NZD 10 into a casino account and playing with that amount until it was gone — or grown — fit naturally into a mental model of entertainment spending that was already comfortable with small, frequent, discretionary transactions.
This is not merely speculative. Research into online gambling behaviour in comparable markets — particularly Australia, where the regulatory environment and demographic profile are similar — has consistently shown that younger adult gamblers prefer lower deposit thresholds and express stronger preferences for granular spending control. A 2019 study published in the Journal of Gambling Studies found that minimum deposit levels were among the top five factors influencing platform selection for online casino players aged 18 to 34. While equivalent New Zealand-specific data is harder to source given the offshore nature of most online casino provision, the demographic parallels between the two markets are close enough that the finding is informative.
The normalisation of micro-transactions also intersected with responsible gambling considerations in ways that were not always straightforward. On one hand, lower deposit minimums allowed players to engage with casino products without committing large sums, which could be seen as a harm-reduction feature — a player who deposits NZD 10 can only lose NZD 10 before needing to make a conscious decision to deposit again. On the other hand, the same low friction that made small deposits accessible also made repeated small deposits easier, and some harm-reduction researchers have argued that the ease of topping up a low-deposit account may contribute to session extension in ways that partially offset the protective effect of the low initial threshold. This debate has informed some of the discussion around potential New Zealand gambling reform, though it has not yet produced specific legislative action targeting deposit structures.
10DollarDepositCasinos and similar resources emerged partly in response to this demographic reality. When a significant portion of the target audience for online gambling actively seeks out low-minimum platforms as a preference rather than a compromise, it creates a market for curated information about which operators genuinely offer NZD 10 deposits versus which use the figure as a marketing headline while imposing higher minimums for bonus eligibility or withdrawal. The information gap between what operators advertise and what players actually experience at the cashier has been a persistent feature of this market segment, and specialist comparison resources have grown to address it.
Competitive Dynamics Among Offshore Operators and the Race to Accessibility
The offshore nature of New Zealand’s online casino market — a direct consequence of the regulatory framework described earlier — created a highly competitive environment among international operators. Without a domestic licensing regime to limit the number of operators legally permitted to serve New Zealand residents, the market was effectively open to any operator licensed in a recognised jurisdiction who chose to accept New Zealand players. By the mid-2010s, hundreds of operators were doing exactly that, and the competition for player acquisition had become intense. In this environment, minimum deposit thresholds became a competitive variable in the same way that bonus offers, game libraries, and software quality were competitive variables.
The economics of player acquisition in competitive online gambling markets are well documented. Customer acquisition costs — the amount an operator spends in marketing, bonuses, and promotional activity to bring a new depositing player onto the platform — have risen steadily as the market has matured and advertising channels have become more crowded. As acquisition costs rise, operators face pressure to convert a higher proportion of site visitors into depositing players, and to do so quickly. Lowering the minimum deposit is one of the most direct levers available for improving conversion rates. A player who arrives at a casino website and discovers they can begin playing with NZD 10 is statistically more likely to complete registration and make a first deposit than a player who faces a NZD 50 or NZD 100 minimum.
This dynamic accelerated between approximately 2016 and 2022 as the New Zealand market became increasingly attractive to offshore operators. New Zealand has relatively high household incomes by global standards, strong digital infrastructure, high English language proficiency, and a cultural familiarity with gambling through racing, sports betting, and Lotto. These factors made it a priority market for operators expanding their Asia-Pacific footprint. The competitive pressure to acquire New Zealand players pushed minimum deposits down, and what had once been a differentiating feature — the NZD 10 deposit — became a table-stakes expectation. By 2022, a significant proportion of offshore operators actively marketing to New Zealand residents offered NZD 10 as their standard minimum, with some having moved to NZD 5 minimums in an effort to maintain a differentiation advantage.
The bonus structure that typically accompanies low-deposit offers also evolved during this period. Early low-deposit promotions were often straightforward: deposit NZD 10, receive a matched bonus or a set of free spins. Over time, operators developed more sophisticated structures — tiered welcome packages where the NZD 10 deposit unlocked an initial bonus tranche, with subsequent deposits unlocking additional tranches — designed to both attract low-deposit players and encourage them to increase their deposit levels over time. This approach allowed operators to advertise a NZD 10 minimum while building a commercial model that anticipated higher average deposits from engaged players. 10DollarDepositCasinos has noted that understanding these tiered structures is essential for players evaluating low-deposit offers, because the headline NZD 10 figure does not always reflect the deposit level required to access the full promotional value.
The role of software providers in this evolution is also worth noting. The major B2B casino software companies — including Microgaming, NetEnt, Playtech, and later Pragmatic Play — developed game products during the 2015 to 2022 period that were specifically optimised for low-stakes play. Slot games with minimum bet sizes of NZD 0.10 or lower, table games with minimum bet thresholds of NZD 0.50, and live dealer products with entry-level tables at NZD 1 per hand all made it genuinely possible for a player to sustain meaningful play time on a NZD 10 bankroll. This was not always the case in the earlier era of online gambling, when game minimums were calibrated for higher-stakes play and a NZD 10 deposit might last only a handful of spins. The alignment between low deposit minimums and low game minimums created a coherent low-stakes gambling experience that was viable as a product category, not merely as a loss-leader acquisition strategy.
The mainstream status of low-deposit gambling in New Zealand today is the product of these intersecting forces working in the same direction over more than a decade. Regulatory ambiguity removed the constraints that might have kept deposit minimums higher. Mobile technology and payment infrastructure made small transactions economically and practically feasible. Demographic shifts created a consumer base that was predisposed to low-entry-point entertainment models. And competitive pressure among offshore operators accelerated the adoption of NZD 10 deposits from a differentiating feature to an industry standard. The result is a market in which low-deposit gambling is not a marginal option for players with limited budgets but a mainstream product category with its own ecosystem of operators, bonus structures, game configurations, and information resources — a category that reflects, as much as anything, the particular way New Zealand’s gambling market developed in the absence of comprehensive domestic online regulation.
Στη συνέχεια προχωρήσαμε προς τα Νησιά Φώκλαντ και το Λιμάνι Στάνλεϋ (Port Stanley) για να δούμε από κοντά τους πιγκουίνους και τα άλμπατρος στο Νησί στο Δυτικό Σημείο (WestPoint Island). Ένα άκρως παιδαγωγικό ταξίδι! Η νέα σειρά Ταξίδι αρχίζει από αυτά τα συγκλονιστικά μέρη του πλανήτη μας.
Επικοινωνία: koutantosdimitri@hotmail.com
Η ΣΕΙΡΑ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Το Ταξίδι στην Ανταρκτική γράφτηκε αντί για πρόλογο για τη Σειρά που θα ακολουθήσει με τον τίτλο «Το Ταξίδι». Το Ταξίδι αποτελεί ένα εγχείρημα για το συγγραφέα, τους οικοδεσπότες και τους ίδιους τους αναγνώστες. Η μορφή που θα σας το παρουσιάσομε εξελίχτηκε σταδιακά. Στην αρχή ο τίτλος της σειράς ήταν «Πολιτισμός και Εκπαίδευση στον Κόσμο» και αφορούσε στη δημοσίευση σε μια εφημερίδα κάθε δέκα περίπου ημέρες, περίπου για δύο έτη, 47 συνεντεύξεων εκπαιδευτικών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι μιλούσαν για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση της χώρας τους. Στην συνέχεια ενδιαφέρθηκε ένας εκδοτικός οίκος για την έκδοση αυτών των συνεντεύξεων σε ένα βιβλίο με την προσθήκη κάποιων μελετών. Ωστόσο η παρούσα είναι η τελική, η πληρέστερη και η περισσότερο ενδιαφέρουσα μορφή της σειράς γιατί αποτελεί μια αλληλεπιδραστική πολυτροπική (multimodality) ανάγνωση των συνεντεύξεων και των κειμένων μαζί με τα βίντεο και τις φωτογραφίες που τράβηξα σε αυτές τις χώρες και τα οποία θα μπορείτε να παρακολουθήσετε. Έτσι από το κείμενο και τα λόγια των συνεντευξιαζόμενων μπορείτε να μεταφερθείτε στην εικόνα, τον ήχο, την κίνηση, το χρώμα, τα ποτάμια, τους χορούς, τα σχολεία, τα παιδιά, τους ανθρώπους αυτών των χωρών από διάφορα μέρη του πλανήτη.
Η Σειρά συνιστά ένα πολιτισμικό και εκπαιδευτικό οδοιπορικό, περισσότερες από 100 χώρες και 47 συνεντεύξεις, με ανθρώπους από διάφορες φυλές και ηπείρους. Εκπαιδευτικοί, ακαδημαϊκοί, πολίτες του κόσμου θα μοιραστούν μαζί μας τα βιώματά τους, τις εμπειρίες τους, τις απόψεις τους, τις προσδοκίες τους για ένα κόσμο ειρηνικότερο. Μεθοδολογικά έγινε μια προσπάθεια να πάρω συνεντεύξεις από κάθε ήπειρο για πέντε έως εννέα διαφορετικές χώρες. Έτσι μας μίλησαν 12 συνάδελφοι από 8 διαφορετικές χώρες της Αμερικής, 14 από 9 χώρες της Ασίας, 6 από 5 χώρες της Αφρικής και 15 από 9 χώρες της Ευρώπης, συνολικά 47 συνεντεύξεις από 31 διαφορετικές χώρες. Στα επιπλέον θεματικά κείμενα ανά ήπειρο ή ευρύτερη περιοχή του πλανήτη π.χ. Νότια Αμερική, θα προστεθούν βίντεο και φωτογραφίες και από άλλες χώρες. Ευελπιστούμε ότι η σειρά θα προχωρήσει με μια ανάρτηση περίπου κάθε δέκα ημέρες.
Τα «εργαλεία», οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ημι-δομημένες μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις, το ταξίδι στη χώρα, η μελέτη των αρχείων-ντοκουμέντων από τις βιβλιοθήκες του Σάο Πάολο ως τις βιβλιοθήκες της Αγγλίας. Ενδιαφέρον υλικό αποτελεί η συλλογή δεκάδων χιλιάδων φωτογραφιών (και βίντεο) των πολιτισμικών και εκπαιδευτικών εκφράσεων αυτών των λαών και των σχολείων τους.
Μετά από το Ταξίδι στην Ανταρκτική, το οποίο έχει μια συμβολική σημασία, θα αναρτήσουμε μια πληρέστερη επιστημολογική και μεθοδολογική εισαγωγή για το όλο εγχείρημα. Από τη μεθεπόμενη εργασία κάθε παρουσίαση θα αφορά τη συνέντευξη από μία χώρα π.χ. τη Βραζιλία και θα περιλαμβάνει: (i) Αντί για εισαγωγή ένα ποίημα από αυτή την χώρα, (ii) τις απομαγνητοφωνημένες και επιμελημένες συνεντεύξεις (με τις φωτογραφίες) των εκπαιδευτικών της χώρας στις οποίες μιλούν για τον Πολιτισμό και την Εκπαίδευση της χώρα τους και (iii) ενσωματωμένα μέσα στο κείμενο Φιλμ από μονταρισμένα βίντεο και φωτογραφίες που τράβηξα κατά την επίσκεψη ή τη διαμονή μου σε αυτή τη χώρα (ίσως και κάποια γείτονα χώρα).
Η Ανταρκτική
«Πρώτα ερωτεύεσαι την Ανταρκτική, και μετά, σου σπάει την καρδιά» (Kim Stanley Robinson, 1998). Η Ανταρκτική είναι ταυτόχρονα μια πραγματικότητα και ένα άπιαστο όνειρο. Είναι η πραγματικότητα που ερωτεύεσαι όταν είσαι εκεί, αλλά μετά του σπάει την καρδιά γιατί είναι ένα άπιαστο όνειρο που δεν μπορείς να το πάρεις μαζί σου, όσο βαθιά και αν το έχεις επιθυμήσει. Είναι ο κόσμος ο ανέπαφος, ο αγνός, ο αυθεντικός, ο αληθινός, ο φανερός, χωρίς την άμυνα και την κακοποίηση του πολιτισμού μας, της φύσης και μαζί του ανθρώπου. Είναι ένα καθαρό χαμόγελο, ένας ηθικός κόσμος: «Μια μέρα το παρελθόν μας θα μας αιφνιδιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του. Δε θα ‘χει αλλάξει εκείνο αλλά το μυαλό μας. Ένα ψήλωμα νοητό, που θα χρειαστεί να το ξανανεβούμε για να εκτιμήσουμε σωστά τις διαστάσεις των πραγμάτων γύρω μας… Τότε μόνον θα καθαρίσει το τοπίο, για να φανούν οι σταθερές που το συνέχουν. Οι άνθρωποι θα πάψουν να ‘ναι απλώς φορείς ηθών και εθίμων, και οι θάλασσες ανάμεσα στους άγριους βράχους θ’ αποκτήσουν την προέκταση την ηθική που θέλησε ο συγγραφέας, δοκιμάζοντας να συνθέσει τα φυσικά στοιχεία με τον τρόπο που θα το έκανε για ένα ιδεόγραμμα » (Ελύτης, 1995: 62).
Αυτόν τον ηθικό κόσμο που θα ήθελα να πλησιάσουμε περισσότερο στην εκπαίδευση, την παιδαγωγική, τη διδακτική, το σχολείο? μπορώ να τον δω στα μάτια, την κίνηση, το χαμόγελο ενός μικρού μικρού παιδιού. Ο κόσμος του παιδιού είναι περισσότερο ανοιχτός, άμεσος με τον κόσμο, αισθάνεται και βλέπει περισσότερα από τα δικά μας μάτια. Γι’ αυτό πιστεύω ο μεγάλος δημιουργός και ποιητής της εικόνας Αντρέι Ταρκόφσκι στην ταινία του Η Θυσία, βάζει ένα φτασμένο ενήλικα να ακολουθεί ακριβώς τα αχνάρια ενός μικρού παιδιού, να προσπαθεί να δει, να παίξει, να σκεφτεί όπως το παιδί και να ξαναμάθει τον κόσμο.
Συμβολικά λοιπόν το Ταξίδι στην Ανταρκτική είναι ένα ταξίδι στον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Στο φιλμ μπορείτε να δείτε εικόνες, κίνηση, φωνές αυτού του κόσμου ενώ παραθέτουμε με υπότιτλους κάποιες σκέψεις ανθρώπων με τους οποίους αισθάνθηκα συγγενής.
Το Βίωμα
Τα κείμενα της σειράς αφορούν τις απόψεις και τις εμπειρίες των συνεντευξιαζόμενων. Τα φιλμ και οι φωτογραφίες είναι από τις δικές μου εμπειρίες και ταξίδια στις χώρες τους. Είναι ένας τρόπος για την κατανόηση ενός πολιτισμού το άμεσο βίωμα (Πουρκός & Κατσαρού, 2011). Αν μάλιστα στα δύο άκρα μιας πολιτισμικής προσέγγισης είναι ο «εθνοκεντρισμός» και η «δια-πολιτισμικότητα» ενδιάμεσα αναδύονται η «ενημέρωση», η «κατανόηση», η «αποδοχή», ο «σεβασμός», η «εκτίμηση», η «αξία» και τελικά η «αλλαγή». Συχνά άλλωστε «το αληθινό ταξίδι ανακάλυψης δεν είναι να βλέπεις νέα μέρη αλλά να βλέπεις με νέα μάτια» (Hapgood & Fennes, 1997).
Το βίωμα ενός ταξιδιού ξεφεύγει από τον κοινωνικό μας ρόλο, ίσως ακουμπά βαθύτερες ατομικές ανάγκες και ερωτήματα. Ο Marcuse (1978) το τοποθετεί πολύ καλά: «Τα «πρόσωπα» ορίζονται από το «ρόλο» τους δηλαδή την τοποθέτηση τους και τη λειτουργία τους σε σχέση με το σύνολο στο οποίο ανήκουν. Αντίθετα τα άτομα μπορούν να αναπτύξουν λειτουργίες άσχετες προς την κοινωνική τους διάσταση, όπως το δείχνει η ανάπτυξη της φαντασίας ή το ένστικτο του θανάτου σ’ αυτά. Η πραγματικά ορθολογική λειτουργία του Λόγου θα αποσκοπούσε στην «ανύψωση της τέχνης του να ζούμε»…. Αν το τελικό αυτό αίτιο υλοποιούνταν και γινόταν πραγματικό, ο Λόγος της τεχνικής θα έφτανε σ’ ένα σύνολο όπου οι σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τον άνθρωπο κι ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, θα ήσαν ποιοτικά διαφορετικές» (σελ. 235).
Το Ταξίδι
Ταξίδι είναι να ανοίγεις δρόμο. Να βλέπεις μπροστά σου. Να βλέπεις το άγνωστο και να θέλεις να μπεις μέσα του. Να το δεις να το γνωρίσεις. Και από εκεί να δεις μπροστά σου ένα άλλο άγνωστο και να θέλεις να μπεις μέσα του να το γνωρίσεις και αυτό. Ο σκηνοθέτης AlainResnais στην ταινία του Χιροσίμα Αγάπη μου (1959) βάζει τους πρωταγωνιστές να λένε:
– «Γιατί ήθελες να τα δεις όλα στη Χιροσίμα;»
– «Αυτό με ενδιέφερε. Έχω τη δική μου ιδέα σχετικά με αυτό. Για παράδειγμα, κοιτάζοντας από κοντά τα πράγματα είναι κάτι που πρέπει να το μάθουμε. Που πρέπει να το μάθουμε».
Είναι φυσική η επιθυμία να κάνεις το επόμενο βήμα μπροστά, με θέληση. Να γνωρίσεις το άγνωστο, να το πιάσεις με τα αισθητήρια και το νου σου από πρώτο χέρι και ίσως με ένα χαμόγελο, γιατί τότε μας λέει Αντρέι Ταρκόφσκι (1987) στην ταινία του Νοσταλγία: «Αέρας είναι αυτό το ελαφρύ πράγμα…/ που κινείται γύρω/ από το κεφάλι σου…/ …και γίνεται πιο/ καθαρό όταν χαμογελάς».
Το ταξίδι είναι ο διάλογος του κόσμου όπως σημειώνει ο Κιουρτσάκης (2008: 118): «Γύρω από το «εγώ-εσύ» κάθε διαλόγου απλώνονται σε όλο και πλατύτερους ομόκεντρους τα «εμείς»: το «εμείς» κάθε γλώσσας, ιδωμένης όχι ως συστήματος σημείων, αλλά ως αέναου διυποκειμενικού διαλόγου και αέναης συλλογικής δημιουργίας? και πέρα από κάθε γλώσσα τα «εμείς» των άλλων ανθρώπινων γλωσσών, των λογοτεχνικών ειδών και παραδόσεων, των πολιτισμών, στον ακατάπαυτο διάλογο τους μέσα στο χρόνο». Η συνάντηση με τον άλλο σε ένα άλλο πολιτισμικό πλαίσιο προσφέρει τη διαλογική δυνατότητα για εκλέπτυνση και εμβάθυνση, για παράδειγμα, στο πολιτισμικό περιεχόμενο των κοινών λέξεων που χρησιμοποιούμε και οι οποίες σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη έχουν άλλο περιεχόμενο.
«Μη σας ξεγελούν οι λέξεις και τις μεταφράζεται ελληνικά», αλλού η λέξη «αρρώστια» σημαίνει να βλέπεις τα άκρα σου να πέφτουν και να μην ξέρεις καν ότι θα μπορούσες να θεραπευτείς, «φτώχεια» σημαίνει να πεθαίνει το παιδί σου από την πείνα, να σε κοιτάζει μέσα στα μάτια και να μην έχεις να του δώσεις ένα κομμάτι ψωμί, «εγκληματικότητα» σημαίνει η αυξημένη πιθανότητα να δεις καθημερινά το κενό της παγωμένης κάνης ενός όπλου με τα μάτια σου χωρίς να γνωρίζεις αν θα ζήσεις, να περπατάς και να κοιτάς συνεχώς πίσω από την πλάτη σου μήπως σε ακολουθούν για να σε ληστέψουν ή να αγοράζεις το ψωμί σου από το φούρνο και ο υπάλληλος για να προστατευτεί να σου το δίνει πίσω από κάγκελα ίδια με αυτά της φυλακής, «αδικία» σημαίνει λίγοι να έχουν αγροκτήματα στο μέγεθος ενός νησιού ενώ εκατομμύρια παραπήγματα «χτισμένα» με ξύλινους πασσάλους και πλαστικές σακούλες, φυσικά χωρίς νερό και ρεύμα, να κινδυνεύουν καθημερινά να παρασυρθούν από τη λάσπη της βροχής και να είσαι και εσύ μέσα σ’ αυτά, «βροχή» μπορεί να σημαίνει για τον ένα ομιλητή σταγόνες και για τον άλλο ομιλητή πλημμύρα. Είναι αστείο ορισμένες φορές για ένα τρίτο ομιλητή που έχει εμπειρία από δυο διαφορετικά πλαίσια να παρακολουθεί τη συζήτηση ανάμεσα σε δυο ομιλητές από αυτά τα δυο μέρη, οι δύο συνομιλητές φαίνεται ότι συμφωνούν ή διαφωνούν μεταξύ τους σύμφωνα με τις λέξεις όπως τις χρησιμοποιούν, αλλά που σύμφωνα με το βιωμένο περιεχόμενο των λέξεων όπως νοηματοδοτούνται στον τόπο του καθενός, η συζήτησή τους τελικά αφορά κάτι άλλο. Η επικοινωνία σε κάθε συνάντηση είναι ανοιχτή αλλά η άμεση εμπειρία διεισδύει, αισθάνεται, βλέπει» (Κουτάντος, 2011: 12).
Γι’ αυτό ο Κιουρτσάκης (2008: 116) παραθέτοντας και σχολιάζοντας τον Bakhtin σημειώνει «το πολιτισμικό γεγονός βιώνεται με τη μεγαλύτερη ένταση και παραγωγικότητα όχι στο εσωτερικό κάποιων περιοχών (…), αλλά εκεί που περνάει το σύνορο ανάμεσα (τους)». Ιδέα που διατρέχει όλο το μπαχτινικό έργο: τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή του πνεύματος – ή, πιο θεμελιακά, στη ζωή – διαδραματίζονται πάντα σε κάποιο σύνορο: σύνορο ανάμεσα σε δύο συνειδήσεις, δύο υποκείμενα, δύο γλώσσες, δύο πολιτισμούς, δύο σώματα».
Αυτή ίσως είναι και η βαθύτερη έννοια ενός ταξιδιού, όπως αναδύεται και από τα λόγια του Levi-Strauss στο βιβλίο του για τις φυλές της Βραζιλίας με τίτλο «Θλιβεροί Τροπικοί» (1979): «Κάθε ταξίδι του αποκαλύπτει και μια πρωτόγνωρη όσο και συναρπαστική όψη του άλλου, της ετερότητας… ένα ταξίδι εγγράφεται ταυτόχρονα στο χώρο, στο χρόνο και στην κοινωνική ιεραρχία» (σελ. 70). Και συνεχίζει: «Γνωρίζοντας όμως αυτές τις (άλλες) κοινωνίες περισσότερο αποκτούμε ένα μέσο για να αποκολληθούμε από τη δική μας, όχι γιατί αυτή είναι η μόνη ή η απόλυτα κακή, αλλά γιατί είναι η μόνη από την οποία πρέπει να απελευθερωθούμε. Κι αυτό θα γίνει μόνο μέσα από τις άλλες» (σελ. 353). «Το να αποσπάσαι, αυτό είναι μια δυνατότητα ζωτικής σημασίας για τη ζωή…» (σελ. 375).
Έτσι εκτός από την επαφή με τον άλλο, την αλλαγή στο χώρο υπάρχει η αλλαγή στο χρόνο και στην κοινωνική ιεραρχία : «Σήμερα διαφορετικές περιοχές του πλανήτη αναπνέουν άλλη χρονική ιστορικότητα, διαφορετικούς χρόνους. Έτσι για παράδειγμα σε ένα τελευταίο οδικό μου ταξίδι από την Κένυα έως την Νότια Αφρική, αισθάνθηκα ότι μπήκα στη μηχανή του χρόνου και στην κυριολεξία βρέθηκα πριν από τον 17ο-18ο αιώνα. Τι εννοώ, έξω από τους μεγάλους αστικούς οικισμούς, οι άνθρωποι ζουν ομαδικά, δεμένοι με τη γη, τα σπίτια τους είναι χτισμένα από κόκκινο χώμα και ξύλα, χωρίς ρεύμα, καλλιεργούν με ένα τσαπί-χειρωνακτικά για αυτοκατανάλωση ένα μικρό χωράφι, ζουν σε εκτεταμένες οικογένειες όπου τα μεσημέρια όλοι μαζί ξεκουράζονται κάτω από τον ίσκιο του μεγάλου δέντρου, ανταλλάσουν τα προϊόντα τους με το γείτονα, έχουν έντονες οικογενειακές και συλλογικές παραδόσεις, δεν υπάρχει τεχνολογία, ίσως παραδοσιακά, σε μεγάλο βαθμό, προτιμούν τον πρωτόγονο παρά το φιλοσοφικό μύθο, με άλλα λόγια πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ζουν σε συνθήκες και με σκέψη πριν από τη βιομηχανική επανάσταση, και εγώ ως επισκέπτης μπήκα μέσα σε αυτές τις προβιομηχανικές κοινωνίες, είδα πριν από το 18ο αιώνα, μπήκα στη μηχανή του χρόνου» (Κουτάντος, 2010).
Το ταξίδι στο δρόμο είναι και κούραση, είναι και κόπωση, είναι και ρίσκο (Cherry-Garrard, 1953). Ήταν κούραση όταν έμεινα 40 συνεχόμενες ώρες στο τρένο από το Νότιο στο Βόρειο Τμήμα της Ινδίας, ή 60 συνεχόμενες ώρες στο λεωφορείο από το Sao Paulo της Βραζιλίας στο Σαντιάγκο της Χιλής. Ήταν κόπωση όταν περπατούσα στην έρημο με σαράντα πέντε βαθμούς θερμοκρασία. Ήταν ρίσκο όταν είδα την παγωμένη κάνη ενός όπλου να με σημαδεύει από απόσταση λίγων μέτρων στο Καράκας της Βενεζουέλας και δεύτερη φορά στο Πορτ-ο-Πρενς (Port-au-Prince) της Αϊτής. Αλλά θέλω να συνεχίσω να επισκέπτομαι καινούργια μέρη. Εν συντομία, «Viajar e multiplicar–se» δηλαδή «Ταξίδι είναι να πολλαπλασιάζεσαι» (De Assis, 2008: 16).
Η Πολυτροπικότητα
Η συνολική προσπάθεια αποτελεί μαζί με τα κείμενα μια πολυτροπική (multimodality) προσέγγιση μάθησης συνδυάζοντας περισσότερους από ένα σημειωτικούς τρόπους (modes) κατανόησης με κείμενο, φωτογραφία και βίντεο (Kress & van Leeuwen, 1996, 2001? van Leeuwen, 1999) και μια πολυγραμματική (multiliteracy) ανάγνωση και επικοινωνία με εικονιστικά και γραπτά στοιχεία (Χατζησαββίδης, 2003α, 2003β, 2011). Η πολυτροπικότητα αποτελεί τη φυσική συνέχεια του σύγχρονου κόσμου στην εκπαίδευση μετά από τον μεταπολεμικό αλφαβητισμό και τον αναδυόμενο γραμματισμό μεταγενέστερα.
Η Χοντολίδου (1999) παρατηρεί ότι στο σχολείο αντικείμενο μελέτης αποτελεί μόνο το γλωσσικό σημειωτικό σύστημα και τα άλλα στοιχεία όπως οι εικόνες είναι συμπληρωματικά ως προς το κείμενο. Ο γραπτός λόγος είναι το «πραγματικό θέμα» και ό,τι άλλο υπάρχει στο βιβλίο φωτογραφίες, χάρτες, σχεδιαγράμματα κ.τ.λ., χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν το περιεχόμενο του γραπτού κειμένου. Ωστόσο η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη αμφισβητεί την κυριαρχία του γραπτού λόγου. Τα ψηφιακά δεδομένα των φωτογραφικών μηχανών, των ατομικών συσκευών βίντεο, του διαδικτύου, των προσωπικών ιστοσελίδων και ηλεκτρονικών ταχυδρομείων, τα ηλεκτρονικά βιβλία, ακόμη η τηλεόραση (και ιδιαίτερα η ιδιωτική τηλεόραση) και η διαφήμιση καταρρίπτουν την κυριαρχία του κλασικού γραπτού λόγου. Στην αύξηση του ενδιαφέροντός μας για τα άλλα σημειωτικά μέσα συνέβαλαν διάφοροι επιστημονικοί χώροι, όπως οι σύγχρονες θεωρίες της λογοτεχνίας, οι οποίες άλλαξαν την αντίληψή μας για το κείμενο, λογοτεχνικό και μη. Τα κείμενα σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι πολύσημα και δεν αποτελούν τη φυλακή ενός και μόνον νοήματος. Η πολυσημία είναι, εν μέρει, αποτέλεσμα και της πολυτροπικότητας του κειμένου. Ως κείμενο σήμερα η γλωσσολογία, οι θεωρίες της λογοτεχνίας αλλά και η εκπαιδευτική γλωσσολογία θεωρούν μία σύνθετη ποικιλία κοινωνικών καταστάσεων ή συμβάντων: γραπτά κείμενα και αφίσες, βίντεο και κινηματογραφικές ταινίες, σχολικά μαθήματα και πολιτικοί λόγοι, θεατρικές παραστάσεις κ.ά.
Όταν θέλουμε να μελετήσουμε ένα κείμενο, δεν εστιάζουμε μόνον στα γλωσσικά του στοιχεία αλλά εξίσου και στα μη-γλωσσικά. Εδώ ακριβώς η έννοια της πολυτροπικότητας χρησιμοποιείται για να αναγνωρίσουμε ότι τα μηνύματα ενός κειμένου (λ.χ. σε σχολικό βιβλίο ή σε κινηματογραφική ταινία) δομούνται με τη γλώσσα (γραπτή και προφορική), την εικόνα, τις κιναισθητικές πράξεις (χειρονομίες, κινήσεις, πόζες, χειρισμός αντικειμένων) κλπ. Κάθε κείμενο, λοιπόν, σύμφωνα με τη θεωρία της πολυτροπικότητας είναι ένα πολλαπλό σύστημα τρόπων. Οι εισηγητές του όρου της πολυτροπικότητας Kress & van Leeuwen (1996) θεωρούν την πολυτροπικότητα όχι ένα επιπλέον στοιχείο που πρέπει να επισυναφθεί στην ανάλυση της επικοινωνίας, αλλά ως ουσιαστική και θεμελιώδη παράμετρο κάθε κειμένου. Το σχολείο οφείλει να ανοίξει τους ορίζοντές του στη συστηματική πλέον διδασκαλία και ανάλυση των πολυτροπικών κειμένων, προετοιμάζοντας έτσι τους/τις μαθητές/τριες του να κατανοούν την πληθώρα των πολυτροπικών κειμένων που τους περιβάλλει (Tύπος, τηλεόραση, βιντεοκλίπ, διαδίκτυο κλπ).
Ένα βήμα παραπέρα συνιστά η κατασκευή, η λήψη, η δημιουργία ενός πολυτροπικού κειμένου από τους ίδιους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς. Το κάδρο, η εικόνα, το κείμενο κατασκευάζονται όχι σύμφωνα μόνο με αυτά που βλέπουμε αλλά και σύμφωνα με αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Αν για παράδειγμα οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι στη θάλασσα βρίσκονταν ο Ποσειδώνας με την τρίαινά του, φυσικά αυτό επηρέαζε τη ζωή τους και τα ταξίδια τους και αντανακλούσε όχι μόνο σε αυτό που έβλεπαν τα μάτια τους αλλά και σε αυτό που ήδη είχαν στο νου τους. Αν μέχρι το Μεσαίωνα οι άνθρωποι πίστευαν ότι η γη βρίσκονταν στο κέντρο του ορισμένου ηλιακού μας συστήματος αυτό προδιέγραφε ένα ρόλο για τον άνθρωπο, το θεό κτλ. Αυτό μας δείχνει και η ανασκόπηση της ιστορίας της τέχνης: «Συνειδητοποιήσαμε προοδευτικά, από εκείνο τον καιρό, πως δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε με τομή καθαρή εκείνο που βλέπουμε από κείνο που ξέρουμε. Κάποιος που γεννήθηκε τυφλός και που ανακτά αργότερα την όραση του, πρέπει να μάθει να βλέπει. Με λίγη αυτοπειθαρχία και παρατηρητικότητα μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε μόνοι μας πως εκείνο που «βλέπουμε», χρωματίζεται αμετάκλητα και διαμορφώνεται από τη γνώση (ή την ιδέα) εκείνου που βλέπουμε» (Gombrich, 1998: 562).
Βιβλιογραφία
Κοινοποιήστε:
Σχετικά
By edup0rtal • Πολιτισμός 0 • Tags: Ανταρκτική, Νησιά Φώκλαντ, ταξίδι